به پابوس پاییز:

نه آنچنان بخور و نه نخور تا نگویند : نخورده و یا زیاده  خورده ای.

نه آنچنان بیامیز که توان رهیدن از کف بدهی و نه آنچنان دور شو که شادی شناسه را نچشی.

آرام باش و در مسیر خود همچون امواج از دریا رانده شده ؛ سر خود بر سر صخره سنگ ساحل نزن.

آرام باش و در میانه ره سپار.

 باران هر سال میبارد.

خشکی تابستان و چهره ی فریب بهاری را گذر که کنی

به باران میرسی.

به فصل نو شدن روح خشک درختان به خشکی سرسپرده

به فصل تر شدن تن خواب آلود زمین

به فصل خنکای جان و روح  من و تو

به فصل باران خیز پاییز.

آرام باش و در میانه ره سپار.

باران هر سال میبارد.

به باران میرسی ؛

به پابوس پاییز.