آسمان را باید

در پس مستی صد ساله ی عشق

رنگ و رویی نو داد.

 باید از بادیه های همه خشک

خشم فریاد شقایق را چید

و سریر جان را

رنگ آلاله ی وحشی بخشید.

باید از روزنه ی تنگ حقیقت با عشق

با گل سرسبد بیشه ی جان

رفت و از هر چه سیاهی است گذشت.

باید ای دوست در این دخمه ی مرگ

بوی شب بوی رهایی باشیم.

***

من از این شب رنگی

من از این ناله ی تاریخی مرغ سحری بیزارم

من پی آوازم

پی آواز ترنم زایی

که به رقص و سازش

هر چه پستی است به شولای زمستان ببرد.

پی مستی با دوست

پی جام آخر

وپس از آن هم هیچ.

***

آه ای دوست بیا تا به شرابی دیگر

غم بی باوری خلق به مستی ببریم

و در آن لحظه ی خلسه تا صبح

با گل جام دگر ٬ مست تر از پیش شویم.