گندابه

به نشخوار میکشی مرگ و زبونی را

پیش از آنکه مرده باشی؛

که شراب

نوش شهره عاشقان است و بس.

به دردی که مادری به شبی دراز

حرامزاده ای میزاید

و به زجری که بدکاره ای به بستر سیه رویان میکشد

زندگی را به دندان خشم به سیخ میکشی.

نه تو آنی که بر بسترت عاشقانه ترین سرود را توانم خواند

و نه من آن بی مایه مردی که به آغوشی ، دنیا را به دوش تواند کشید.

باش ؛

تا میان ما

ایمان و کفر

به عدالت نشیند.

نپنداری که به کینه ای سخت چون پیرزنان پارینه

سنگ ندامت و سیه کاریت را به آسیابی سخت میسایم؛

که عزای دل

عزای شرابی است

که مستی اش هزار سال دگر شاید به کامت غلطد.

آی دیوانه روح سرگردان من

از بندگان و فرومایگان بگذر

که مستی تو به پیاله ای ناچیز میسر نتواند شد.

رفتم.

با کوله باری از هزار هزار ندانسته ای که به پنداری نابخردانه

گمان به دانسته هایت بردی.

باش

که سحر گاه چون به نور خورشید

از بستر خواب برخیزی؛

به نومیدی و یاس

به مرگ بودنت آگاه شوی.

بدرود.

بدرود ای نجواگر سیه روزی و انهدام.

بیچاره روح حقیرکی

که به گندابه ای چون تو سر سپارد

که به حس مشکوک بدکاره ای دل میبازی

که خود سالیان سال بودش را به دریوزگی عشقی متعفن فروخته باشد

و بیچاره من

اگر به آنکه به نفس خویش میزید

دل باخته باشم.

بدرود

که میان  ما وشما کهنه راه درازی است

بیغوله راهی

میان بودن و نبودن.

آی

یادت باشد

آدمی

به هوس و کامرانی به بار ننشیند.

بدرود.

بدرود بیچاره معشوق پارینه ی من.

بدرود.