اعتراف میکنم کمی عجیب است  که یک وبلاگ سینمایی با شعر آغازمیشود. اما شاید اگر تو هم همۀ احساسات و اندیشه های هنری ات از خواندن اشعار اخوان و فروغ و بعدها که بزرگتر شدی شاملو سرچشمه گرفته باشد ؛ این آشنایی زدایی شاعرانه را بپذیری و با من همسفرشوی تا راهی برای گشودن این همه گره های کور سینمای رایج ایران بیابیم.

وبلاگ " سینمای نوین " بی هیچ ادعایی سعی دارد حدیث نفس جوانان سرشاری باشد که هنرشان در پشت چارچوب های تحمیلی داعیه داران سینمایی هرز میرود و کم کمک به گندابه های انزوا و نومیدی میگرایند.

جوانانی که شرافت هنر را به دریوزگی سطحی گرایی نمیبرند.

اعتراف میکنم که بیش از آنکه سینما را خوانده باشم ؛ تجربه کرده ام و پیش از آنکه دریابمش ؛ احساس کرده ام. امیدوارم همۀ دوستان و استادان وبلاگ نویسم کمبود مطالعاتم را به حرمت حقیقت دل بر من ببخشایند؛ که اگر دست به چنین مهمی زدم نه از سر ابراز فضل که ازسر درد دل بود.

باشد که در این راه خود را ، تو را و سینما را بهتر بشناسم