سینمای نوین

cinemayenovin — Sun, 07 Oct 2007 13:06:18 GMT

به پابوس پاییز:

نه آنچنان بخور و نه نخور تا نگویند : نخورده و یا زیاده خورده ای.

نه آنچنان بیامیز که توان رهیدن از کف بدهی و نه آنچنان دور شو که شادی شناسه را نچشی.

آرام باش و در مسیر خود همچون امواج از دریا رانده شده ؛ سر خود بر سر صخره سنگ ساحل نزن.

آرام باش و در میانه ره سپار.

باران هر سال میبارد.

خشکی تابستان و چهره ی فریب بهاری را گذر که کنی

به باران میرسی.

به فصل نو شدن روح خشک درختان به خشکی سرسپرده

به فصل تر شدن تن خواب آلود زمین

به فصل خنکای جان و روح من و تو

به فصل باران خیز پاییز.

آرام باش و در میانه ره سپار.

باران هر سال میبارد.

به باران میرسی ؛

به پابوس پاییز.

cinemayenovin — Tue, 18 Sep 2007 21:00:18 GMT

گندابه

به نشخوار میکشی مرگ و زبونی را

پیش از آنکه مرده باشی؛

که شراب

نوش شهره عاشقان است و بس.

به دردی که مادری به شبی دراز

حرامزاده ای میزاید

و به زجری که بدکاره ای به بستر سیه رویان میکشد

زندگی را به دندان خشم به سیخ میکشی.

نه تو آنی که بر بسترت عاشقانه ترین سرود را توانم خواند

و نه من آن بی مایه مردی که به آغوشی ، دنیا را به دوش تواند کشید.

باش ؛

تا میان ما

ایمان و کفر

به عدالت نشیند.

نپنداری که به کینه ای سخت چون پیرزنان پارینه

سنگ ندامت و سیه کاریت را به آسیابی سخت میسایم؛

که عزای دل

عزای شرابی است

که مستی اش هزار سال دگر شاید به کامت غلطد.

آی دیوانه روح سرگردان من

از بندگان و فرومایگان بگذر

که مستی تو به پیاله ای ناچیز میسر نتواند شد.

رفتم.

با کوله باری از هزار هزار ندانسته ای که به پنداری نابخردانه

گمان به دانسته هایت بردی.

باش

که سحر گاه چون به نور خورشید

از بستر خواب برخیزی؛

به نومیدی و یاس

به مرگ بودنت آگاه شوی.

بدرود.

بدرود ای نجواگر سیه روزی و انهدام.

بیچاره روح حقیرکی

که به گندابه ای چون تو سر سپارد

که به حس مشکوک بدکاره ای دل میبازی

که خود سالیان سال بودش را به دریوزگی عشقی متعفن فروخته باشد

و بیچاره من

اگر به آنکه به نفس خویش میزید

دل باخته باشم.

بدرود

که میان ما وشما کهنه راه درازی است

بیغوله راهی

میان بودن و نبودن.

آی

یادت باشد

آدمی

به هوس و کامرانی به بار ننشیند.

بدرود.

بدرود بیچاره معشوق پارینه ی من.

بدرود.

cinemayenovin — Sun, 16 Sep 2007 07:18:18 GMT

بدون شرح

cinemayenovin — Mon, 13 Aug 2007 16:49:18 GMT

REQUIEM FOR A DREAM

تحلیل فرمالیستی " مرثیه ای برای یک رؤیا " ( قسمت اول )

--------------------------------------------------------------------------------------------

کارگردان: Darren Aronofski / نویسنده: Hubert Sebly JR. / فیلمبردار: Mathhew Libatique / تدوین: Jay Rabinowits / موسیقی: Clint Mansell / بازیگران:

Ellen Burstyn (Sara Goldfarb) / Jared Leto (Harry Goldfarb) / Jennifer Connelly (Marion Silver) / Marlon Wayans (Tayron) / Cheristopher McDonald (Tappy Tibbons) / Sean Gullette (Arnold)

--------------------------------------------------------------------------------------------

حرف اول : همزمان با صد ساله شدن هنر سینما و حدود سالهای آغازین قرن بیست ویکم ، سینماگران جوان و مستعد متعددی در گوشه های مختلف دنیا ، پا به عرصه ی فیلمسازی گذاشتند که با نگاه متفاوت و دیگرگون خود به هنر سینما ، دریچه های تازه ای از قابلیت های پنهان این هنر را بازنمایی کردند : کوئنتین تارانتینو، جیم جارموش ، لارس فون تریه ، امیر کاستاریکا ، لوک بسون، مایک فیگیس ، هال هارتلی ، برادران کوئن ،الخاندرو گونزالس ایناریتو ، دارن آرنوفسکی و ... .

دیگر دوران موج سازی و سبک سازی جمعی رو به افول بود وسینماگران بیش از هرچیز با دیدگاه های شخصی و منحصر به فرد ، در پی ایجاد سبک و فرمی مختص به خود و متمایز از دیگران بودند. سینما و تئوری های آن رو به رشد بود و گستردگی این هنر جادویی نیازمند مکاشفه و ایجاد زبان و نگاههای تازه بود. "دارن آرنوفسکی" یکی از همین فیلمسازان جوان بود که با فیلم "پی" ، جوهره های این نگاه متمایز خود را به رخ منتقدین کشیده بود و با کارگردانی "مرثیه ای برای یک رؤیا" در سال 2000 ، خود را به عنوان کارگردانی صاحب سبک به اثبات رساند. نوشته ی حاضر با تحلیل فیلم "مرثیه ای برای یک رؤیا" ؛ سعی دربررسی ویژگی ها وظرافتهای میزانسنی و روایی زبان سینمایی "آرنوفسکی" دارد.

و دیگر: وقتی چند سال پیش برای اولین بار "مرثیه ای برای یک رؤیا" را دیدم ، به شکل غریبی از ساختار فیلم به وجد آمده بوده ام درست شبیه به مواجهه ی اولیه ام با فیلمهایی مثل: "مرد مرده" ، "زیرزمین" ، " 2۱ گرم" ، "قصه های عامه پسند" ، "ترک لاس و گاس" و ... . امروز هم که برای چندمین بار فیلم را دیدم و صحنه به صحنه ی آنرا با زمانبندی دقیق یادداشت و آنالیز کردم ؛ نه تنها از شورو حال دیدار نخستین فیلم کاسته نشده بود ؛ بلکه لذت کشف و شهود ساختار فیلم نیز به آن افزوده شد. به همین خاطر چند کار مهم و پولساز را کناری گذاشتم تا از دغدغه ی رهایی از نوشتن تحلیلی فرمالیستی از این فیلم که مدتها مثل خوره به جانم افتاده بود ؛ رها شوم.

در هر حال میدانم که این تحلیل طولانی خواهد شد و کارش به قسمت دوم وسوم خواهد کشید و خواندنش صبر ایوب را از خوانندگان طلب خواهد کرد ؛ به همین خاطر خیالتان را راحت کنم که هیچ انتظاری ندارم که دوستانی که وبلاگهایشان را میخوانم ، زجر خواندن این تحلیل را برخود هموار کنند. تنها میخواستم از نیروی شگرفی که به من فرمان نوشتن میداد خلاص شوم . همین.

اعتیاد انسان مدرنیته

الگوی روایی "مرثیه ای برای یک رؤیا" بیش از هر چیز متکی به توازی و تکرر است . ساختار کلاسیک فیلمنامه ، مبتنی برروابط علّی معلولی بسیار ساده و گاه دور از باوری است که اگر کارگردانی خلاقانه ی "آرنوفسکی" نبود ؛ فیلم را با مشکلی اساسی روبرو میکرد. "آرنوفسکی" به ساده ترین و خلاقانه ترین شکل ممکن ، از همه ی عناصر میزانسنی و تمهیدات سینمایی برای هر چه باورپذیرتر کردن طرح و توطئه و تآثیر گذاشتن بر مخاطب سود میجوید. آرنوفسکی در این فیلم با بهره گیری وسیع از تکنیکهای میزانسنی همچون split screen ، slow motion ، fast motion ، موسیقی و sound effects، عدسی های fish eye و super wide ، پلانهای حرکتی همچون crane و steedy cam ، پلان – سکانس و ... ، موفق به ساخت فیلمی شده است که علیرغم داشتن جذابیتهای ویژه برای مخاطبین عام ، تحسین منتقدین و کارشناسان سینمایی را نیز به همراه داشته است. سینمای آرنوفسکی چیزی نیست به جز استفاده ی خلاقانه و کم هزینه از ابزار میزانسن ؛ متناسب با کنش ، حوادث و شخصیت های فیلمنامه.

طرح و توطئه ی " مرثیه ای برای یک رؤیا " از سه فصل و یک مقدمه و مؤخره ی کوتاه تشکیل شده است . فصلها ی طرح و توطئه ، در فیلم با نام سه فصل از سال : تابستان ، پاییز و زمستان از یکدیگر مجزا شده اند. اسامی فصلها به شیوه ای غیرمستقیم، بیانگرتلویحی زندگی شخصیت های اصلی است . به عبارتی دیگراسامی فصلها ، تفسیر شاعرانه ی راوی دانای کل از کنشها و وقایعی است که پرسوناژها را در برمیگیرد. جدا کردن این سه فصل در فیلم ، با کمک عنوان بندی نام فصلها : summer ، fall و winter ، بر روی پسزمینه ی مشکی ، یکی از ویژگیهای فرمال فیلم است که علیرغم کارکرد تفسیرگرایانه ، به نوعی تداعی گر سبک فاصله گذاری" برشت " هم هست. برای بررسی دقیقتر طرح و توطئه و ویژگیهای میزانسن آرنوفسکی ، تحلیل حاضر را مطابق با فصل بندی فیلم به پنج بخش مجزا تقسیم کرده ام .

مقدمه :

مقدمه ی " مرثیه ای برای یک رویا " شامل سه سکانس و طول زمانی 4 دقیقه و 40 ثانیه است. فیلم با فریاد تماشگران پر بیینده ترین مسابقه ی تلویزیونی آمریکا ، با اجرای "تاپی" (جویس) آغاز میشود. "تاپی" ، پس از پایان گرفتن فریاد تماشگران ، خانمی را به عنوان برنده اعلام میکند. بعدها متوجه میشویم که این سکانس در اصل ، اشاره گر هدف و رویای اصلی "سارا گلد فارب" ، برای شرکت و برنده شدن در این مسابقه ی تلویزیونی بوده است . رویایی که در ادامه ی روایت ، همه ی کنشها و روابط علی معلولی در رابطه با شخصیت وی را بوجود میآورد. ویژگی فرمال این سکانس در این است که بارها به اشکال مختلف در طول فیلم بسط و گسترش مییابد و حتی چنانچه خواهیم دید ؛ فیلم با سکانسی مشابه همین سکانس پایان مییابد ؛ تا فرم روایی اثر با آغاز و پایانی مشابه ، روایتی دوار به خود بگیرد . از ویژگیهای مهم میزانسنی سکانس آغازین ، سادگی بیش از حد صحنه ی استودیویی این مسابقه تلویزیونی است. تقریبا هیچگونه "آکسی سوار" ویژه ای برای ایجاد فضای استودیو به کار نرفته است و"آرنوفسکی" تنها از نورهای چشمک زن ، برای فضاسازی این صحنه اسفاده کرده است. اختصار در استفاده از وسایل صحنه ، یکی از عمده ترین ویژگیهای این سکانس است ، که در کل فیلم هم بسط و گسترش مییابد. این سکانس 35 ثانیه ای بلافاصله با کمک نمای اینسرت چند فریمی پریز و دوشاخه ی تلویزیون، به سکانس پر تنش مشاجره ی "هری" و "سارا" کات میشود. استفاده از نمای اینسرت برای پیوند صحنه ها و سکانسهای فیلم ، یکی دیگر ازفرمهای میزانسنی "آرنوفسکی" است که به واسطه ی تکرار زیاد در کل فیلم ، به شکل یکی از الگوهای غالب کلی تدوین در میآید. اما سکانس مشاجره دارای نکات ظریف بسیاری از لحاظ طرح و توطئه و کارگردانی است که باز هم تآکیدی است بر استفاده ی هوشمندانه ی آرنوفسکی در استفاده از عناصر میزانسن . "هری" دو شاخه ی تلویزیون ( تنها همدم و مونس تنهایی مادر) را از برق میکشد. مادر هری "سارا گلد فارب" با گفتن دیالوگ : خواهش میکنم دوباره تلویزیون . ... نه . ... ؛ به سمت اتاق میرود. "هری" پشت سر مادر راه میافتد ؛ اما پیش از اینکه به او برسد ؛ مادر وارد اتاق شده و در را پشت سرش قفل کرده است. "آرنوفسکی" در همین لحظه با استفاده ی بسیار زیبا و خارق العاده از تکنیک split screen و با دو پاره کردن قاب ، مادر و پسر را از هم جدا میکند و با قرار دادن دوربین در زاویه ی دیوار ، و استفاده از خط جدا کننده ی split screen در وسط قاب ، به بن بست ارتباط مادر فرزندی آنها ، اشاره ی میزانسنی خلاقانه ای میکند. split screen اصولا در میزانسنهای تاریخ سینما ، تکنیک مهجوری است ؛ اما "آرنوفسکی" با استفاده ی مناسب از این تکنیک در ابتدای فیلم و همچنین تکرار و بسط آن در سرتاسر فیلم ، از این تکنیک تا حد یک شیوه ی روایی فرمال سود میجوید. همچنین همزمان شدن دو تکه شدن تصویر و بسته شدن در اتاق توسط مادر، کمک زیادی به تلطیف استفاده از این تکنیک مهجورسینمایی در این سکانس کرده است. جالب است که درست همزمان با آرنوفسکی و دقیقآ در همین سال 2000 ، "مایک فیگیس" هم در فیلم "تایم کد" ، با مجزا کردن قاب به چهار بخش مجزا ، شیوه ی روایت چهار خط داستانی را ، تجربه کرد. نمیدانم ؛ اما انگاری ناخودآگاه جمعی نوابغ همیشه با هم به حرکت میافتد.

طبق الگوی روایی سینمای کلاسیک هالیوود ، مجادله ی "هری" و مادرش در این سکانس ، سوالات مختلفی را در ذهن مخاطب ایجاد میکند ؛ که در مواجهه ی اولیه ، غیرمتعارف و نامآنوس جلوه میکنند ؛ اما با پیشرفت طرح و توطئه و آشکارتر شدن فرم روایی ؛ به تمامی پرسش های ایجاد شده در ذهن مخاطب ، پاسخ داده میشود. به عنوان مثال ما نمیدانیم که چرا "هری" با رفتاری غریب تلویزیون مادر را از خانه خارج میکند و یا چرا مادر در برابر این رفتار ، واکنشی نشان نمیدهد. در چند سکانس بعد هری ودوست سیاه پوستش "تایرون" با فروش تلویزیون و خرید مواد مخدر ، تراژدی کشکمش این صحنه را آشکار میکنند. در اصل این سکانس ضمن معرفی دو شخصیت اصلی فیلم ، به شکلی تلویحی هدف نهایی روایت را بازگو میکند : سرگشتگی و بی هویتی انسان مدرن . مادر و فرزند ، هر دو معتادند. مادر اعتیاد غریبی به تماشای تلویزیون و بویژه مسابقه تلویزیونی "جویس" دارد و فرزند اعتیاد شدیدی به مواد مخدر. کشمکش اولیه ی آنها در این سکانس به شکلی بیانگر تقابل اعتیاد آنها با یکدیگر است . "هری" برای تهیه ی مواد مخدر میخواهد تلویزیون مادر را بفروشد. "سارا" به دلیل خصائص مادرانه و همچنین دلایل دیگری که در سکانسهای بعد گره گشایی میشود ؛ به خواسته ی او تن میدهد. اما این تنها سرآغاز ماجراست. نکته طنز گونه ی این سکانس ، قفل و زنجیر کردن تلویزیون توسط مادر به شوفاژ منزل است. با این اشاره ی تصویری کوتاه متوجه میشویم که این عمل بارها در گذشته هم تکرار شده است. یعنی بخشهایی از داستان که در طرح و توطئه حذف شده اند ؛ به اختصار به مخاطب بازگو میشود. با خروج هری به همراه تلویزیون ، نمای split screen این سکانس به کمک wipe از بین میرود و نمای مادر کل قاب را در برمیگیرد.درانتهای سکانس ، "سارا" میگوید : "بالاخره درست میشه . ... یه روزی درست میشه". در همین هنگام با wipe دیگری ، نام فیلم با پسزمینه ی مشکی ، قاب را پر میکند. نام فیلم "مرثیه ای برای یک رویا" به شکلی استعاری ، پاسخی است به مونولوگ "سارا گلدفارب" . با همین تدوین خلاقانه و استفاده ی به جا و مناسب از نام فیلم در چارچوب ساختار روایی ، میتوان حدس زد که رویای "سارا" تحقق نمییابد وهیچ چیزی درست نخواهد شد. همچنین استفاده از صدای بسته شدن درب زندان ، همزمان با آمدن نام فیلم ، اشاره ای کوتاه به سرنوشت "هری" است. استفاده از sound effect درب زندان ، بر روی اسامی فصلهای دیگر فیلم ، بعدها به شکل یک موتیف در میاید .

در سکانس آخر فصل مقدمه ، پس از دیالوگ کوتاهی میان "هری" و "تایرون" ؛ شاهد حمل تلویزیون توسط آنها در خیابانها هستیم . ادامه ی عناوین تیتراژ در لا به لای این سکانس تدوین شده است. بر روی این سکانس ، برای نخستین بار ملودی اصلی فیلم شنیده میشود. این ملودی که جنبه ی حماسی و تراژیک ویژه ای دارد ؛ در اصلی ترین سکانسهای فیلم به شکل یک موتیف تکرار میشود. اگر چه از نظر پیروان نظریه ی سینمای ناب ، استفاده از موسیقی به شکل غالب ترین عنصر میزانسن ، از ارزش هنری یک اثر سینمایی میکاهد ؛ چرا که در سینمای ناب باید برای ایجاد تاثیر مناسب بر روی مخاطب از اساسی ترین ابزار هنر سینما ، یعنی تصویر بهره جست ؛ اما "آرنوفسکی" با استفاده ی وسیع خود از موسیقی در سرتاسر فیلم ، دقیقا مخالف با این نظر عمل میکند. اما هماهنگی حسی موسیقی و تصاویر و قدرت بالقوه ی دکوپاژ "آرنوفسکی" ، بدون در نظر گرفتن موسیقی ، از دلایل عمده ای است که فیلم را از سقوط در ورطه ی " سانتیمانتالیسم " میرهاند. در ادامه ی این تحلیل در قسمت دوم ، در رابطه با کارکرد های فرمال موسیقی اعجاب انگیز "کلینت منسل" ، بیشتر خواهم گفت.

cinemayenovin — Thu, 26 Jul 2007 05:19:18 GMT

بازیگری با اعمال شاقه

همه چیزمان به همه چیزمان میآید.

خبر تاسف برانگیزی بود. خبر سقوط " پگاه آهنگرانی " از ارتفاعی چند متری در سر صحنه فیلم " آتش سبز " به کارگردانی " محمد رضا اصلانی " . حادثه ای که بنا بر گفته های " منیژه حکمت " منجر به شکسته شدن دو نقطه از مهره های ستون فقرات " پگاه " و پاره شدن رباط پشت او و قطع شدن تاندون پای چپ وی شده است.

نامه سرگشاده ی " منیژه حکمت " به مدیر عامل خانه سینما آنقدر محکم و وزین نگاشته شده است که جایی برای سخن تازه ای نمیگذارد ؛ اما علیرغم میل باطنی ام که هیچوقت دوست نداشته ام این وبلاگ درگیر خبرها و تفسیرهای ژورنالیستی شود ؛ به دلیل احترام ویژه ای که نسبت به خانم " منیژه حکمت " و آقای " قاسم قلی پور" تهیه کننده فیلم " آتش سبز " قائلم ذکر چند نکته را به هر دوی این بزرگان و در رابطه با مناقشات و جدال ژورنالیستی اخیرشان ؛ ضروری میدانم:

1) خانه از پای بست ویران است :

اگر خانه سینما و مدیر عاملش را نماینده حقوقی و مدنی جامعه ی سینمایی ایران میدانید؛ باید اعلام کنم که خانه از پای بست ویران است و طرح چنین دعوایی آنهم در محضر مدیریتی استصوابی که در دوره کوتاه مدیریتی خود به کرات با اشتباهات و تصمیم گیریهای نادرست ، فضای هنری جامعه سینما را آلوده کرده است ؛ به نوعی نمونه ی بارز زیره بردن به کرمان است. خانم حکمت عزیز به یاد داشته باشید که در دوره ی مدیریت همین مدیر عامل در شبکه اول سیما بود که آقای " محمد رضا اصلانی" فرصت یافت تا به پاس قدرشناسی شاگرد پیشین ، آن سریال بی سر وته و به اصطلاح فلسفی وپدیدارشناسانه اشان را به خورد مردم بیچاره ی کوچه بازاربدهد. باور کنید که اگر هم کمیته حقیقت یابی تشکیل شود ؛ هنوز به پوسته ی حقیقت نرسیده ؛ فید اوت میشود. این خانه سینما که نه قانون و نه ناظران کیفی صالح و قدرتمند در اختیار دارد ؛ جایی برای شکواییه بردن و به عدالت رسیدن نیست. با توجه به شناختی که از آقای " قلی پور" دارم و به حق ایشان را از فهیم ترین تهیه کنندگان سینمای ایران میدانم و همچنین با توجه به علم و معرفتی که در آثار و اندیشه های شما میبنیم ؛ بهتر است این دعوا را خودتان به وجدان خودتان فیصله دهید ، تا داد خود پیش مشتی تازه به دوران رسیده برید.

2) از ماست که بر ماست :

بر هیچ کارشناس امری پوشیده نیست که وقوع چنین حوادثی در پیکره سینمای ایران پیش از هر چیز به خود عوامل و دست اندرکاران آن بازمیگردد و واقعیت تلخ تر اینکه همیشه طبق خاطره ی تاریخی – فرهنگیمان ، مقصر واقعی آن دیگری است ؛ چرا که شانه های ما را تنها برای خالی کردن آفریده اند. این نه اولین و نه آخرین باری است که از اینگونه اتفاقات نابهنجار، دل جامعه ی هنری سینما را به لرزه میاندازد. مگر همین چند سال پیش نبود که چند تن از هنروران عزیز سینما به خاطر بی کفایتی و نالایقی غاصبان سینمای ایران در سر کار آقای "بهزاد بهزادپور" کشته شدند ؛ و ... . مگر خانه سینما و مدیر عامل آنزمانش چه تمهیدی برای پیشگیری چنین حوادثی اندیشیدند که اینک مدیریت کنونی اش بیاندیشد. ... واقعیت این است که دل آدمی از کشته شدن آن هنروران در سر کار کارگردانی که به زور ارتباط و سیاست بازی فیلم میسازد ؛ آنقدر ریش نمیشود تا شکستن مهره های کمر " پگاه " در سر فیلم " محمد رضا اصلانی" که به نوعی از فیلمسازان صاحب اندیشه و قدیمی سینما محسوب میشود. حقیقت آن است که بار دیگر سینما به بانگ رسا دارد به همه ی ما هشدار میدهد که فیلمسازی ، زمین تا آسمان با خطابه های فلسفی و طمطراق های روشنفکری تمایز ویژه دارد. قرار نیست که چون آقای " محمد رضا اصلانی " مستند ساز و اندیشمند محترمی است در زمینه ساخت سینمای داستانگو هم تجربه و درایت رهبری یک گروه حرفه ای را داشته باشد و از همه مهمتر اینکه حال که با چنین اشتباه بزرگی موجب خانه نشین شدن یکی از مستعد ترین و جوانترین بازیگران سینمای ایران شده است ؛ به دلیل رفاقت یا حق استادی و یا مستندها و همان یک فیلم داستانی ( شطرنج باد ) که تا کنون ساخته اند ؛ چشمهایمان را بر روی چنین اشتباه فاحشی ببندیم. ... جالب است. ... با توجه به اظهارات اخیر آقای " قاسم قلی پور " ؛ به راحتی پی به صداقت و مسؤولیت پذیری ایشان در رابطه با مشکلی که برای " پگاه " پیش آمده است ؛ پی خواهیم برد. با شناختی که از ایشان دارم مطمئنم که از آن دسته تهیه کنندگانی نیست که صبح تا شام در میان دست و پای عواملش وول بخورد و لقمه های غذایشان را شماره کند ومیدانم که همیشه با اعتماد کامل کار را به کارگردانش میسپارد تا وی با خیال آسوده تر به کار بپردازد.بر همین اساس میتوانم قسم بخورم که روز حادثه " قلی پور " سر صحنه نبوده است ؛ اما با تمام این اوصاف او آنقدر فهم و معرفت دارد که لااقل گناه را به دوش دیگری نیاندازد . حال مقایسه کنید رفتارهای اخیر این تهیه کننده را با رفتارهای کارگردان ، که بی هیچ تردیدی مقصر واقعی چنین رخدادی است. آقای " اصلانی" که مانند همیشه احساس میکند که تنها اوست که میداند و میفهمد و عمری همه را به چشم مشتی عوام و بیسواد ؛ به چشم عاقل اندر سفیه از دم تیغ گذرانیده است ؛ اینک باز هم پس از چنین رخدادی اندکی از قله ی قافی که برای خود ساخته اند پایین نمیآیند و حتی دریغ از یک عذر خواهی کوچک از خانواده هنرمند " آهنگرانی " . ...

از ماست که بر ماست که چنین بتهایی در آستینهامان پرورش میدهیم. از ماست که بر ماست که هنوز به یک مستند از رنگ و رو رفته ( جام حسنلو ) و با تکنییکهای دستمالی شده میبالیم ؛ از ماست که بر ماست که صبح تا شام نوای استاد استاد به بیخ ریش هر فسیل شده ای میبندیم. ...

نمیدانم اما شاید آقای اصلانی پنداشته اند که اینبار هم دارند فیلم مستند میسازند و در پی کشف خلاقانه ی واقعیت ، بازیگر بیچاره را در تور میاندازند و به طنابی پوسیده میبندند وتا ارتفاع چند متری بالا میبرند و سپس به زمین می افکنند ؛ تا بدینسان روح جان گریرسون از این همه واقع نمایی شاد شود.

دست مریزاد آقای اصلانی ، بهترین پلان مستند سینمای جهان را به نام خود به ثبت رساندید : بازیگری با اعمال شاقه .

آقای اصلانی شما دست کم ، باید به پاس آثارتان در حضور مردم و به بانگ بلند ؛ از این هنرمند جوان و خانواده اش به دلیل سهل انگاری و ناشی گریتان در کارگردانی فیلم " آتش سبز" عذرخواهی میکردید. و الا بدانید که : هر بتی روزی شکسته خواهد شد.

cinemayenovin — Wed, 04 Jul 2007 05:37:18 GMT

ژک *

به دانشجویان زندانی 18 تیر

ـــــــــــــــــــ

با صدای قار قار چند کلاغ از خواب بیدار شد. ساعت 6.30 صبح بود. پنجره اتاق را باز کرد . روی پشت بام همسایه که راه دیدن آسمان را سد کرده بود ؛ فوجی از کلاغها نشسته بودند. ترسید . پنجره اتاق را به سرعت بست. هنوز خوابش میآمد. شب قبل تا سر زدن سپیده تلفنی با کوروش حرف زده بود. یاد حرفای دیشب افتاد :

- مگه چی دارم که واسه از دست دادنش بترسم ؟

- من ... ناسلامتی دیگه نامزدیم.

- عشق بدون نون و آب یا به تنفر ختم میشه یا تحمل.

دست و صورتش را شست . اما هنوز احساس تمیزی نمیکرد. قار قار کلاغها به شکل وحشتناکی روحش را میلرزاند. یک هفته ای میشد که مثل همه مردم از خانه به جز برای خرید واجب روزانه خارج نشده بود. ... کشور در آستانه ی جنگی بزرگ قرار گرفته بود. دولت تنها یک هفته فرصت داشت تا شرایط کامل جامعه بین المللی را بپذیرد. دیروز رئیس جمهور با همان لبخند کذایی همیشگی ، جامعه جهانی را تهدید کرده بود که ملت برای مبارزه با استکبار و تحقق آزادی تا آخرین قطره خون در برابر آنها مقاومت خواهند کرد. ... طاقت نیاورده بود ؛ شیشه تلویزیون را شکسته بود. ... رادیو دستیش را روی موج رادیو فردا تنظیم کرد و ناشتا نخورده سیگاری گیراند.

- " صبح امروز تعداد زیادی از دانشجویان با تجمع در میدان انقلاب خواستار حقوق مدنی خود از قبیل شغل ، بیمه اجتماعی و آزادی بیان شدند. ... "

دود سیگار از گلویش پایین نرفته ؛ سرفه شد . توی دستشویی خون بالا آورد. صدای زهر ماری کلاغها تمامی نداشت. دلش شور میزد. تلفن خانه کوروش را شماره گیری کرد . کسی گوشی را برنداشت. سه روز بود که دولت به دلیل کنترل نا آرامی های داخلی خطهای موبایل را قطع کرده بود. خواست لباسش را بپوشد برود میدان انقلاب . یادش آمد به دلیل اعتصاب عمومی ؛ هیچ اتومبیلی در سطح شهر تردد نمیکرد. ... خواست به مینا زنگ بزند تا با دوچرخه ی برادرش ، خودش را به میدان برساند ... بیفایده بود. ... سر کوچه نرسیده ، مأمورین امنیتی دستگیرش کرده بودند ... آخه توی شهر مرده ها زندگی میکرد ؛ لامذهب. تنها چیزی که قدغن نبود مردن و دم نزدن بود. این فکر خودش نبود ؛ حرفای کوروش بود که دیشب زده بود به سیم آخر:

- این یه شروعه ... سپیده بزنه خبرش تو دنیا یپیچیده .

هر چه فکر میکرد معنی این حماقت را نمیفهمید. همیشه به " هدایت " ایراد میگرفت که چرا قبل از خودکشی چند تا از این نکبتی ها رو به درک واصل نکرده بود. دیشب همین حرفش را زد توی چشمش؛ هیچی نگفت.

هوای اتاق گرفته بود. ترسید لای پنجره را باز کند ؛ اول از فوج سیاه کلاغها که قصد رفتن نداشتند ؛ دوم از سوز سرمای زمستان که تا مغز استخوان آدم رسوخ میکرد. حال تهوع داشت.

- " سازمان مرکزی دانشجویان متحصن در میدان انقلاب طی بیانیه ای اعلام کرد : در صورتیکه دولت به خواسته های حقوقی و مدنی آنها پاسخ ندهد به نشانه ی اعتراض ملی دست به خودسوزی دسته جمعی خواهند زد. دانشجویان مذکور که از صبح امروز ... "

قبل از اینکه به دستشویی برسد ، بالا آورده بود. حتی زمانی که گوشی تلفن را گذاشت حرفهای کوروش را زیاد جدی نگرفته بود. یک لحظه آرزو کرد که همه ی اینها را خواب دیده باشد. هوای اتاق قابل نفس کشیدن نبود. با ترس گوشه ی پنجره را باز کرد. تعداد کلاغها زیادتر شده بود. متوجه شد که غالب کلاغها دور مرکزیت خاصی گرد شده اند. بیشتر خیره شد. هیچگاه کلاغی به این سیاهی ندیده بود. جثه اش به مراتب از دیگر کلاغها بزرگتر بود. پرهای سیاهش برق میزد . چشمانش را بسته بود و در حالت خلسه ی ویژه ای ، بی هیچ صدا و جنبشی ، در میان غوغای قار قار دیگر کلاغها ، انگاری مرده بود. ... ترسید. ... به سرعت پنجره را بست. دست و دلش با هم به لرزه افتاده بود. ناخواسته به سمت پاکت سیگارش رفت و سیگار دیگری گیراند. حال دق داشت.

- " طبق آخرین گزارشات رسیده ؛ نیروهای امنیتی با شلیک هوایی و گاز اشک آور ، اقدام به متفرق کردن دانشجویان معترض کرده و تمامی راههای منتهی به میدان انقلاب را مسدود کرده اند. مقامات امنیتی تهدید کرده اند که در صورتیکه دانشجویان به تحصن خود پایان ندهند ... "

طاقتش طاق شده بود. مانتوی چهارخانه ای را که با هم خریده بودند ؛ تنش کرد . روسری نپوشیده ؛ پشیمان شد. به یاد قولی که به کوروش داده بود ؛ افتاد. ... به قولی که داده بود ؛ نفرین کرد. ... چرا قسمش داده بود که امروز تحت هیچ شرایطی از خانه خارج نشود؟ ... مانتو را از تنش کند و به سمت کتابخانه رفت. دستنوشته های کوروش را در آورد. شعرهایش آرامش میکرد. همه ی شعرهایش را خواند ؛ با صدایی بلندتر از قار قار کلاغها . ... قول داده بود چاپشان کند. چند ماهی میشد که در نشرش را تخته کرده بودند. شبانه ریخته بودند و هر چه کتاب و دست نوشته بود یا سوزانده بودند و یا برای تفتیش برده بودند. تنها همین دست نوشته ها را توانسته بود ؛ از دیدشان پنهان کند.

- " گزارشات رسیده حاکی است ؛ که عضو ارشد دانشجویان معترض در طی سخنرانی کوتاهی ، ضمن متهم کردن دولت به بی قیدی و بی مسؤولیتی در برابر مردم ؛ اشتغال و داشتن امنیت اجتماعی را حق طبیعی همه شهروندان اعلام کرد و به نشانه ی اعتراض به سالهای خفقان و سرکوب و به دفاع از حقوق شهروندی هم میهنان خود ، اقدام به خودسوزی کرد. ... "

قلبش لحظه ای از تپش افتاد. نفسش گرفت . درست شبیه به یک سکته ی ناقص . پاهایش شل شد و روی تخت افتاد. از دهانش کف زرد بیرون آمد. دیشب سخنرانیش را برایش خوانده بود ؛ امروز مو به موی آن را رادیو تکرار کرد. باورش نمیشد. به لرزه افتاد ؛ روح و جسمش با هم. اگر صدای کریه کلاغها نبود ؛ شاید به هوش نمیآمد. جهان و همه ی اجسام آن به حرکت در آمده و گرداگردش به سماع برخاسته بودند. بلند که شد هنوز منگ بود. نفسش بالا نمیآمد. به سرعت خودش را به پنجره رساند. پنجره را که باز کرد ؛ قار قار کلاغها هجوم آورد به سینه اش . نفسش برگشت . بغض بود ؛ ترکید ؛ گریه شد. رساتر از روضه ی غمبار کلاغها ؛ زار میزد : ... چــــــرا ؟؟؟

به خود که آمد ؛ ساعتها گریسته بود. سر آویزانش را از کنار پنجره بالا آورد. با شدت گرفتن صدای قار قار کلاغها ، تصویر محو شان ، درجلوی چشمانش جان گرفت. حلقه ی کلاغها به گرد کلاغ سیاه پیر تنگ تر شده بود. هنوز بی هیچ تکانی ، چشمانش را بسته بود. انگار این را جایی دیده باشد. نمیدانست که خواب میبیند یا آنرا قبلا در خواب دیده است؟ پرهای براقش ، رنگ باخته بود و در خود مچاله شده بود. دیگر حس ترسش را برانگیخته نمیکرد ؛ برعکس ؛ دلش برایش سوخت. شاید اصلآ مرده بود . اما هنوز حرکت سنگین نفسهایش را از لا به لای پرهایش حس میکرد.

- " شواهد امر حاکی است تا کنون حدود بیست و یک نفر از دانشجویان در اعتراضی بی سابقه نسبت به سیاست ها ی دولت اقدام به خودسوزی در ملاء عام کرده اند. طبق آخریت گزارشات رسیده مأموران امنیتی جهت سرکوب ، اقدام به تیر اندازی به سمت دانشجویان کرده اند که منجر به کشته شدن چهار دانشجو و زخمی شدن بیش از دوازده تن از متحصنین شده است. بر همین مبنا دولت دقایفی پیش با اعلام حکومت نظامی ، سعی در کنترل مردمی دارد که در راههای منتهی به میدان انقلاب ، برای پیوستن به صف دانشجویان با نیروهای امنیتی درگیر شده اند. ... "

تا حالا حرفی نزده بود که به آن عمل نکرده باشد. خبرها او را از ابهام طنز آلود حرفهای دیشب کوروش بیرون آورده بود. اما ته دلش باز آرزو میکرد که کوروش یک بار هم که شده به حرفی که زده بود ؛ عمل نکرده باشد. هوای بیرون اتاق و خبرهای رادیو کمی او را از حالت منگی بیرون آورده بود. با جیغ کلاغها دوباره نگاهش به سمت کلاغ سیاه چرخید. با همان چشمان بسته ؛ بدنش شروع به لرزیدن کرده بود. با شدت گرفتن لرزه ها ؛ صدای جیغ مانند کلاغهای دیگر اوج میگرفت . کلاغ سیاه برای لحظه ای چشمانش را باز کرد و صاف به چشمان دخترک خیره شد. تلاقی نگاهشان ثانیه ای بیشتر طول نکشید. این نگاه را فقط یکبار، آنهم درون چشمان جغد تجربه کرده بود. به زهر میمانست تا نگاه. ... چشمانش را که بست ؛ افتاد و تلف شد. کلاغها به حالتی غریب پرهایشان را بی آنکه بپرند به هم میزدند. قار قارشان به مارش عزا شبیه شده بود. ... ترسید. ... وحشتزده پنجره را بست. ... این را جایی دیده بود. ... دلش آشوب بود. ذهنش را زیر و رو کرد. این تصاویر در کجای خاطره اش گم شده بود؟... نگاهش به دست نوشته های کوروش افتاد.

- " در طی درگیری های خیابانی که از ساعاتی پیش میان مردم و مأمورین امنیتی شکل گرفته است ؛ سه تن از مأمورین به هلاکت رسیدند. هر لحظه به تعداد معترضین مردمی و دانشجویی افزوده میشود. ... "

دست نوشته های کوروش را ورق زد . بهت سراسر وجودش را گرفت. آخرین نوشته اش بود. شروع داستانش این بود:

با صدای قار قار چند کلاغ از خواب بیدار شد. ...

* ژک : سخنی که از روی خشم و غضب و دلتنگی ، در زیر لب بگویند.

cinemayenovin — Tue, 22 May 2007 18:20:18 GMT

بنویسید

بنویسید:

پسران کراک وتریاک

دختران شیشه و هرزه گی

مادران دق مرگی

پدران سگ دو برای نان.

بنویسید:

بابا دیگر نای نان دادن ندارد.

آن مرد با الگانس آمد.

آن مرد باتوم دارد.

باتوم درد دارد.

درد من آن مرد را حال میآورد.

ببخشید

بنویسید:

درد من آب آن مرد را میآورد.

آن مرد آب داد.

آن مرد ما را به گا داد.

بنویسید:

پرایدهای کاغذی تکنولوژی

نوجوانان اتانول و اوردز

عشقهای شهوت وسکس

رنگهای سیاه و خاکستری.

بابا پول قبض آب ندارد.

خواهران چادر و امر به معروف

برادران چماق و نهی از منکر

بچه های عقده های فرو خفته

جوانان بیکاری و اعتیاد.

دیگر برو بمیر.

رنگ کیلویی چند؟

نمیبینی برادرت شهید میشود؟

سیاه

سیاه باید بپوشی و حجله ببندی

فردا صدوپنجاه و سه شهید گمنام را باید به خاک بسپاریم.

دیشب آقای صادقی را صاحبخانه جواب کرده است

امروز حاج کریم برای بیست و هفتمین بار به حج میرود.

سال گذشته معصوم جنده شد

امسال زن حاج کریم به پاریس میرود.

دیگر چه فرقی میکند

برو بمیر

دیگر برو بمیر.

بنویسید:

بابا دارد دارش را میسازد.

cinemayenovin — Fri, 06 Apr 2007 14:59:18 GMT

1) " من نمیخواهم محصول دنیای اطرافم باشم . من میخوام دنیای اطرافم محصول من باشه. " این اولین دیالوگ آخرین فیلم " مارتین اسکورسیزی " است که در هفتاد و نهمین مراسم اسکار [2007] ، اولین جایزه اسکار را پس از حدود سی و سه سال فیلمسازی، برای او به ارمغان آورد.

2) همیشه معتقد بوده ام که یک شاهکار سینمایی به هیچ وجه در دایره تنگ قلم و نقد و بررسی نمیگنجد و تنها راه احترام به یک اثر سینمایی ، دیدن دقیق آن و کشف عناصر زیبایی شناسی و خلاقانه آن به کمک نگاه عمیق به سیستم فرمال آن است. [ فرم عبارت است از آن سیستم فراگیر حاکم بر روابط بین عناصر، که میتوانیم در یک فیلم ادراک کنیم و سیستم عبارت است از گروهی از عناصر که به هم وابسته اند و روی هم تأثیر میگذارند. ... در یک فیلم مخاطب میتواند چندین عنصر خاص را ببیند. آشکارترین این عناصر، گروهی از عناصر روایی است که داستان فیلم را میسازد و نیز گروهی از عناصر سبک شناختی مانند: چگونگی حرکت دوربین، رنگبندی های درون قاب ، کارکرد موسیقی و تمهیدات دیگر].

3) بعد از مدتی دوری از نوشته های سینمایی و سؤالات و انتقاد تعدادی از دوستان در این رابطه ، برآن شدم تا با نوشتن نقد کوتاهی در رابطه با فیلم از دست رفته و برنده چهار جایزه اسکار در سال 2007 میلادی ، هم دوباره به عالم مقدس سینما نقبی بزنم وهم به دل دوستانی که در این مدت مرا به نوشتن مطالب سینمایی ترغیب کردند.

قابل ذکر است که همه مطالبی که در [ ] آمده اند از کتاب " هنر سینما " نوشته " دیوید بوردول- کریستین تامسون " برداشت شده است

[ " آندره بازن " نظریه پرداز سینما ، درباره دلیجان جان فورد نوشته است : " دلیجان ( 1939 ) نمونه ای است از بلوغ یک سبک که به کمال کلاسیک خود رسیده است. دلیجان مانند چرخی است که چنان بی نقص ساخته شده که در هر حالتی روی محور خود به حال تعادل باقی میماند. " این حالت محصول تلاش فیلمساز در راه خلق یک وحدت روایی محکم و سازماندهی همه عناصر برای تحقق این هدف است. ]

بی شک در رابطه با از دست رفته نیز هیچ سخنی کاملتر از نوشته " بازن " نمیتوان به زبان آورد. از دست رفته مانند اغلب فیلمهای جاسوسی – پلیسی دارای یک طرح وتوطئه پیچیده نیست و در همان اوایل فیلم کلیه عناصر معمایی اینگونه فیلمها را از پیکره روایی فیلم حذف و ساختار روایی فیلم را بر اساس تأکید بر تعلیق و غافلگیری و دلهره پیریزی میکند. یکپارچگی علت و معلولی فیلم و استفاده مناسب از تدوین موازی و شخصیت پردازی و بازی های مناسب یکایک بازیگران ، بویژه بازی جاودانه " جک نیکلسون " در نقش " فرانک کاستلو" و در نهایت کارگردانی به ظاهر ساده اما استادانه " مارتین اسکورسیزی " منجر به خلق یکی از زیباترین آثار کلاسیک سینمای هالیوود در دهه اخیر شده است. کمتر پلانی در این فیلم یافته میشود که چه در قالب پلانی مجزا و چه در رابطه تنگاتنگ خود در رابطه با کلیت فرمال فیلم ، قابل نقد و بررسی دقیق نباشد.

سینمای کلاسیک هالیوود ، اغلب روایت را حول کاراکترهایی با خصوصیات معین که میخواهند به اهداف مشخصی دست یابند بنا میکند. در از دست رفته " لئوناردو دی کاپریو " ( بیلی کاستیگان ) و " مت دامن " ( کولین سولیوان ) دو کاراکتر اصلی فیلم و دو قطب مخالف فیلمنامه هستند که با اهداف متضاد خود باعث ایجاد کشمکش های اصلی ساختار روایی فیلم میشوند. 25 دقیقه اول فیلم درست همانند کلیه فیلمهای کلاسیک در حول معرفی شخصیت ها و کاشت های فیلمنامه ای میگذرد. " کاستیگان " و " سولیوان " دو دانشجوی دانشکده پلیس آمریکا به دلیل نمرات بالایشان توسط " مارتین شین " ( کاپیتان کوئینان ) و " مارک والبرگ " ( سر گروهبان دیگنام ) ، اعضای گروه جستجوی ساژمان مخفی پلیس آمریکا ، به مصاحبه دعوت میشوند. " سولیوان " از طریق این مصاحبه وارد گروه پلیس مخفی ایالت ماساچوست به فرماندهی ( الربی) میشود که مأموریتشان دستگیری باند " جک نیکلسون " ( فرانک کاستلو) است. این در حالی است که ما در همان سکانسهای اولیه شاهد رابطه پدر خواندگی " کاستلو " نسبت به سولیوان بوده ایم. از سوی دیگر در همان جلسه مصاحبه " کاستیگان " به درخواست " کوئینان " و " دیگنام " به واسطه یک دعوای ساختگی از اداره پلیس اخراج میشود و مدتی را در زندان به سر میبرد تا بدینوسیله بتواند در گروه " کاستلو" نفوذ کند. یکی از زیباییهای میزانسنی در این صحنه مصاحبه که با چند صحنه دیگر به شکل موازی و گاه به عنوان فلاش بک تدوین شده است ؛ وارد شدن " کاستیگان " به اتاق مصاحبه ، همزمان با خروج " سولیوان" است. دو شخصیتی که بعدها راز موفقیت و بقایشان در کشف هویت طرف مقابل نهفته است. زیبایی و تأثیر گذاری عمده طرح و توطئه از دست رفته درست در همین نکته نهفته است : دو جاسوس در دو باند مختلف.

کمتر فیلم کلاسیکی در چند دهه اخیر توانسته در کاشت های فیلمنامه ای در 25 دقیقه اولیه فیلم اینچنین موفق عمل کند. تمامی دیالوگها و حتی میزانسن های از دست رفته آنجنان دقیق در زنجیره روابط علت و معلولی تنیده شده اند که برای کشف بسیاری از آنها نیاز به دیدن چند باره نما به نمای فیلم است. برای نمونه در سکانس اول فیلم در حالیکه شاهد دوران کودکی " سولیوان " هستیم ؛ " کاستلو" رو به میگوید : " وقتی یه اسلحه پر به سمتت نشونه رفته چه فرقی میکنه کی باشی؟ " یعنی در همان ابتدای فیلم سرنوشت رابطه این دو شخصیت به شکل کاملآ زیرکانه ای به مخاطب گوشزد شده است. و زیبا تر اینکه این صحنه بلافاصله به جوانی " سولیوان" در دانشکده پلیس که استادی مشغول آموزش قوانین حرکت گلوله است؛ کات میخورد. ویا در چند صحنه بعد در یک پلان بسیار کوتاه در مراسم فارغ التحصیلی دانشجویان دانشکده پلیس ، " سولیوان " و جاسوس دیگر " کاستلو " که در آخرین صحنه های فیلم با کشتن " کاستیگان " پی به ماهیت حقیقی وی میبریم ؛ در یک نمای واحد کوتاه و در حالیکه دقیقأ در پشت سر "سولیوان" در صف نظامی مراسم فارغ التحصیلی ایستاده دیده میشود. نمونه هایی از این دست بسیار زیادند که در حوصله این مطلب نمیگنجد.

توجه کنید به جند نکته زیبا در طراحی شخصیت ها و شیوه دیالوگ نویسی فیلم که به حق اسکار بهترین فیلمنامه اقتباسی را برای از دست رفته به ارمغان آورد. در دقیقه 25 و در اداره تحقیقات پلیس که برای نخستسن بار هدف اصلی فیلم آشکار میشود ؛ " دیگنام " و " آلربی " به عنوان اهرمهای اصلی مأموریت دستگیری باند " کاستلو " در اداره تحقیقات و در جلوی جمعی از پلیسهای جوان اینگونه با هم حرف میزنند:

دیگنام : شنیدم زنت خیابونیه

آلربی : مادرت چطوره؟

دیگنام : خوبه. داره با پدرم حال میکنه.

نه تنها در این دیالوگ بلکه در تمامی کنشها و دیالوگها شخصیت های فیلم به رئالیستی ترین شکل ممکن طراحی شده اند. به عنوان مثال پس از شکست مأموریت اولیه پلیس برای دستگیری " کاستلو " در حین معامله تعدادی ریز پردازنده کامپیوتری با تعدادی چینی که یکی از زیباترین سکانسهای فیلم هم هست ، " آلربی" به سمت مأموری که دوربین های مخفی را به درستی در محل مورد نظر نگذاشته است میآید و به او میگوید: میشه یه لحظه بیای؟ ... وبه محضی که مأمور از سر جایش بلند میشود ؛ " آلربی" او را زیر مشت ولگد میگیرد. صحنه دعوا در اداره تحقیقات بعدها با دعوای شدید " کاستیگان " و " دیگنام " پس از مرگ " کوئینان " به شکل یک موتیف در میآید.

اصولأ در این فیلم " پلیس " نه به عنوان یک انسان ماورایی و الهی ( طبق روال فیلمهای ایرانی ) و نه به عنوان یک انسان کامل و بی عیب و نقص معرفی میشود. در اداره پلیس همانند خیابان های پایین شهر زد و خورد های شدیدی مابین افراد پلیس در میگیرد و بسیاری از آنها خود در حکم جاسوسان باندهای تبهکاری هستند که تنها به لباس پلیس مزین شده اند. در اولین سکانسی که "کاستیگان " به دکتر مادلین برای روان درمانی مراجعه میکند دیالوگ زیبایی مابینشان رد و بدل میشود:

کاستیگان: وقتی داشتم میاومدم یه پلیسو دیدم

مادلــــین: از کجا فهمیدی پلیسه؟

کاستیگان: مدل موی بد، لباسهای بی روح و بوی بد حماقت

و در ادامه میگوید: پدرسوخته تر از پلیس وجود نداره.

شیوه طنز آمیز بسیاری از دیالوگها و کنشها یکی از نقاط قوت کلی فیلمنامه از دست رفته است که در جا به جای فیلم مشاهده میشود. این طنز تنها گریبان پلیس را نمیگیرد و به کشیش و راهبه هم سرایت میکند. به عنوان مثال در صحنه ای که " کاستلو " و پدر روحانی در رستوران صحبت میکنند ؛ " کاستلو " رو به او میگوید: خواهر مری ترزا حالشون چطوره؟ قبل از اینکه راهبه بشه با هم رابطه شیرینی داشتیم.

نکته: خیلی دوست داشتم این نقد رو به اتمام میرسوندم ولی باور کنید مشغله کاری هیچ وقتی برام نذاشته. امیدوارم در این حد که نوشتم شما رو ترغیب به این کرده باشه که این فیلم رو هر طور شده گیر بیارید و ببینید. در قسمت دوم همین نقد به شکل کاملتری روابط فرمال حاکم بر اون رو بررسی میکنم.

cinemayenovin — Mon, 19 Mar 2007 08:00:18 GMT

عیدی وبلاگی:

در همین مدت کوتاهی که از عمر وبلاگم میگذره ، بر خلاف همه دوستانی که معتقدن دوستی های وبلاگی یه جور دوستی مجازیه ، ناب ترین دوستی ها رو در میون همین وبلاگ های نازنین تجربه کردم. دوستی وبلاگی خارج از اینکه تو رو مجذوب چهره ها ، پوششها و مسائل ظاهری دنیای قاراشمیش امروزی کنه ؛ تو رو مستقیم به روح و تفکرات عاشقانی از جنس خودت ، از همونهایی که به عشق قلم و جستجوی حقیقت مینویسن ؛ پیوند میزنه.

به هر حال به لطف حضور گرم دوستان عزیزم که توی این مدت با هم پیوند وبلاگی بستیم و به بهانه نوروز 1386 خواستم یه عیدی وبلاگی نا قابل بهتون داده باشم. فکرم این بود که با اسم وبهای عزیزتون یه شعر بگم . خیلی هم سعی کردم. ولی چون اصلآ شاعر نیستم ؛ نتیجه کار این شد که میخونید. امیدوارم بی ذوقی من رو به بزرگیتون ببخشید.

برای اسم وبتون لینک هم گذاشتم تا با کلیک روی اون بتونید وارد وبتون بشید. از دوستان وبلاگ نویس سینماییم هم به دلیل اینکه حتی اگر حافظ شیرازی هم بودم ؛ نمیتونستم اسم وبشون رو وارد این شِبه شعر کنم پوزش میخوام.

ضمنآ بخشهایی که در [ ] آمده اند هیچ ربطی به این شاهکار هنری ندارن.

پیشا پیش سال سبز، شیرین ، شاد ، و با شکوهی رو براتون آرزو میکنم.

دوباره نو خواهم شد

وقتی که ... گوشه ی دلم

رهادرعشق

نوروز را به هفت سینِ

ستم

سِجن

سو تفاهم

سگ دو

سیلی

سادگی

وسراب

جشن میگیرد.

دوباره نو خواهم شد

آنگاه که صلح جهان

از پشت مردمک رویا بین ها

وبه ساز عشقولانه ی ناقصات العقول شهر

به سو تفاهمی اتمی،

مصلوب میشود. [ خفه بشید الهی با اسم این وبلاگاتون. خفه شدم تا این تیکه رو گفتم. ]

دوباره نو خواهم شد

آنگاه

که هیچ سفره ی سال نویی

ماهی بزرگی را

به معده ی نوادگان کل قربون هدیه نخواهد داد. [ تا دفعه ی دیگه به اسم من نظر ندید ]

این را کدام دست

در کدام کتاب نوشت ؟

که زندگی

به فاصله ی تلخی یک نخ سیگار

میآید

میرویاند

میمیراند.

میرود.

و آن که بود که میگفت:

همیشه یکی بود ... که یکی نبود

راست میگفت.

چرا که آنگاه که زیر پوست شهر

با صدای پای عشق

نوشته های عاشقانه ام را چال میکردم ؛

مترسک فیلسوف

در کنار پنجره

سبکی تحمل پذیر هستی را نفس میکشید.

راستی

شما را و شراب ؛

امسال

دیگر به ساز کدام نی پرست عاشق

و به ساغر کدام ساقی

دوباره نو توانم شد؟

راستی را

شما را و خدا

دوباره نو توانم شد؟

..............

دوباره نو خواهم شد.

cinemayenovin — Thu, 01 Mar 2007 20:32:18 GMT

بدون عکس:

"من به درخت آینده معتقدم نه به نهال دیروز."

جبر و اراده:

با عزیزی در رابطه با عمیق ترین بحث فلسفی بشریت مباحثه میکردیم ؛ ساعتها و گاه شاید سالهای عمرمان را.

نتیجه:

آنجا که بحث از" باید " هاست اراده الهی است که فرمانروایی میکند و آنجا که بحث از " چگونگی " هاست ؛ اراده انسانی. باید اقرار کنم که اولین باربود که به چنین نتیجه ای رسیده بودم.

مباحثه همیشه لذتبخش است بویژه برای آنانکه که تشنه حقیقتند و رهایی را فریاد میکشند. اما من پرسشس بی پاسخی داشتم : " چگونگی " ها را آدمی چگونه اختیار میکند؟ آیا "چگونگی" ؛ متغیری از " باید " های اجتماعی و " نباید "های فطری نیست؟ به معنای دیگر آیا انسان همیشه وابسته " باید" ها و" نبایدهای " ساختگی اجتماعی و فطری نیست؟ ... این سـؤال بی پاسخ ماند و دوست عزیز من ؛ " من" را به جبرگرایی و بی ارادگی متهم کرد.

گفتم: احمد کسروی را میشناسی؟ گفت: آری !!!!... گفتم: کسروی قدمتی صد ساله در تایخ روشنفکری ایران دارد و حضرت حافظ را که قدمتی پانصد ساله در دوران منورالفکری پارسی دارد به اتهام جبر گرایی در هم میکوبد. ... کدام را میپسندی؟ حاففظ هزاره را یا کسروی سده؟... گفت: کسروی. ... مکث کردم. آیا تفکر حقیقی بشری چیزی جز این از من میخواست؟ ... گفتم: اراده انسانی برتر است یا حقیقت الهی؟ .... گفت:اراده انسانی. مکث کردم. آیا حقفیقت را توان مکث کردن نیست؟ ... فریاد کشیدم: یادم هست هشت ساله بودم که در سریالی تلویزیونی چنگیز متولد شد. در دستان کودکیش خون بود. آیا اراده الهی نمیدانست که او روزی چنگیزی خونخوار خواهد شد؟ ...

گفت: میتوانست که چنگیز نباشد. ... غرق اندیشه بودم:

جبر یا اختیار؟ ... انسان را به کدام حکم به مسلخ جهنم باز میکشانند؟ ... اگر که جهنمی باشد؟ ...جبر یا اختیار؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟